De geschiedenis van het Leo XIII-seminarie gaat terug naar het einde van de 19e eeuw. De toenmalige Paus Leo XIII was immers van oordeel dat filosofen zich meer moesten toeleggen op de studie van de geschriften van de filosoof en theoloog Thomas van Aquino (midden 13e eeuw). Hij wist Kardinaal Mercier, hoofd van de Belgische Kerk, te overtuigen een studiecentrum met dit doel in Leuven op te richten met name Het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte (H.I.W.). Aan alle Belgische bisschoppen werd gevraagd om hun meest briljante seminaristen voor een paar jaar naar Leuven te sturen om zich te verdiepen in de Thomistische wijsbegeerte. Dit gebeurde voor het eerst tijdens het academiejaar 1892-1893, het was meteen ook het begin van het Leo XIII-seminarie dat werd opgericht om de aan het H.I.W. studerende seminaristen materieel en spiritueel te omkaderen. Het seminarie ging van start in gehuurde gebouwen in de huidige Vlamingenstraat met de bedoeling te verhuizen naar een nieuw te bouwen complex langs de Vesaliusstraat. Enkele jaren later was het nieuwe seminarie een feit, een ontwerp van Joris Hellputte in neogotische stijl maar afgewerkt door zijn leerling-architect Piscador met enkele door Helleputte weinig gesmaakte franjes. De fondsen voor dit seminariegebouw werden samengebracht door Armand Thiéry, een zonderling genie wiens naam voor altijd verbonden zal blijven met het opstaan en de vroege ontwikkeling uitbreiding van het seminarie.

 Geschreven door Kurt Devooght